Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Βιωματικό σεμινάριο διαχείρισης του άγχους


Ο όρος “διαχείριση άγχους” αναφέρεται στις δεξιότητες εκείνες οι οποίες μας επιτρέπουν να αντιμετωπίσουμε με τρόπο αποτελεσματικό αγχογόνες καταστάσεις.
Στόχος του σεμιναρίου είναι οι συμμετέχοντες να αναπτύξουν περισσότερο αποτελεσματικές στρατηγικές διαχείρισης του άγχους. Θα συζητηθούν θέματα σχετικά με το τι είναι το άγχος, πώς λειτουργεί,  πότε γίνεται πρόβλημα στη ζωή μας, πώς εκδηλώνεται και πώς συντηρείται.
Τo σεμινάριο  θα διεξαχθεί στις 3 Μαΐου 2014, ώρα 10.00 έως 14.30, στην διεύθυνση Δουκίσσης Πλακεντίας 51-55 και Λαρίσης (1ος όροφος), Αμπελόκηποι (στάση μετρό: Πανόρμου). Το κόστος συμμετοχής είναι 40,00. Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να επικοινωνήσετε με την συντονίστρια του σεμιναρίου Αθανασία Μαυροειδή, ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια στα τηλέφωνα: 2106465118 και 6937647218.

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Μια μικρή ιστορία για το νέο έτος. Καλή Χρονιά!

"Μια φορά δυο βατραχάκια έπεσαν σε ένα βάζο με αφρόγαλο. Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατο να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα σ' εκείνη την πηχτή μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως, ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο ν' ανέβουν στην επιφάνεια και ν' αναπνεύσουν. Το ένα φώναξε: "Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατο να βγεις από εδώ. Σε αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νοήμα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;"
Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό.
Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: "Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς μέσα σε αυτό το πράγμα. Ωστόσο, παρόλο που ο θάνατος πλησιάζει, προτιμώ να παλέψω ως την τελευταία μου πνοή. Δεν θέλω να πεθάνω ούτε δευτερόλεπτο πριν την ώρα μου".
Συνέχισε να προσπαθεί και να πλατσουρίζει στο ίδιο σημείο, δίχως να προχωρεί ούτε εκατοστό, ώρες και ώρες.
Και ξαφνικά, τόσο που χτυπούσε τα πόδια του, το αφρόγαλο έπηξε και έγινε βούτυρο.
Έκπληκτο, το βατραχάκι πήδηξε και πατινάροντας έφτασε στην άκρη του δοχείου. Και γύρισε σπίτι του κοάζοντας χαρούμενο".

Τα βατραχάκια στο αφρόγαλο, Χόρχε Μπουκάϊ